Ateşe kesti bura,

Gelen, gider, bu dünyâya,
Cihan yanar âhımdan,

Ateşe kesti bura,
Garkeyledi bir nûra;
Bizler, olduk semender,
İçinde dura dura.

Hiç kimseler yanamaz,
Görmiyen, uyanamaz;
Neylesin ehli gaflet…
Düşerse, dayanamaz.

Budur ibâdetimiz;
Gönülde cennetimiz;
İki cihâna yoktur
Zerrece minnetimiz.

Bilmeyiz Hûri, gılman,
Bizi göremez Şeytan;
Çok şükür, kucakladı
Sevip, Yaradan Rahman.

Biliriz, etmez mahcup,
Kavuştuk, O’na, varup;
Girdi gözlerimize,
Sizlere bakar Mahbûb.

Orada kurdu yurdu,
Mekân-eyledi, durdu;
Mâneviyet Güneşi;
Şavkı, sizlere vurdu.

Gecesiz, oldu gündüz,
(Sırât)ı eyledi düz;
(Emre) ile görülür
(Cemâl) denilen o (Yüz).

Zapteden: Müncibe Görgün
Saat:22.40


1.12.1960