Âşık oldum, yanıyorum Güzelim.

Âşıkları aşkın alsın,
Geceler oldu gündüz,

Âşık oldum, yanıyorum Güzelim.
Senden başka yoktur benim emelim.
Sen Dilbere varlığımla bedelim,
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.

Dağlar, taşlar kan ağlıyor âhımdan,
Konu komşu tâciz oldu vâhımdan;
Ben ayrılmam sen gibi bir Şahımdan,
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.

Ben toprağım, üstümde biten gülsün,
Sen tek açıl, benim varlığım ölsün;
Ben ağlayım, beni seyreden gülsün…
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.

Ben bilirim, her yandan gören sensin,
Âşıklara seni gösteren sensin;
Aklımı al, varsın seni öğrensin…
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.

Nur yüzünü seyreylemekten kansın,
Kara yüzüm nurun ile yıkansın…
Dostum! benim canım içinde cansın…
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.

Dostum! sensin benim bütün varlığım,
Seni görsem, kalmaz benim darlığım;
Sen ben oldun, kalmadı ağyarlığım,
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.

Senin aşkın benliğimi bitirdi,
Şavkın cana ateş olarak girdi; (1)
(Emre) seni gördü, canı yitirdi… (2)
Ben âşıkı sen Mâşûktan ayırma.


(1) Şavk = ışık, sevgi.
(2) Yitirmek = kaybetmek. 2.3.1943