Âşık isen, aklında kir gezdirme,

Aşk gelmiyor her zaman,
Bildim deme, seni, bilmeyen taşlar,

Âşık isen, aklında kir gezdirme,
Gezdirip de aşkı senden bezdirme,
Ârif isen, kimselere sezdirme;
Sezdirirsen sana lâzımdır dayak.

Hak ilmini cahile haber verme,
Kâmil isen kimseyi ayrı görme;
Dosta kavuş, bilmiyene gösterme;
Hak gözünü al da sen yüzüne bak. (1)

Âşık isen, kimseleri sen yerme,
Parmağından yüzüğünü yitirme, (2)
Suyun azsa içirip de bitirme,
İlmin gider, sonra olursun ahmak.

Serçe kuşu Anka yemini yer mi?
Hakkı bilen, can vermezlere der mi?
Ben söylemem, cahil yüzse derimi…
Öldüm, bildim; ilmime değil ortak.

Feda ettim gündüzümü, gecemi,
Haraboldu beden denilen gemi…
Bilmek için çok eyledim sitemi,
Çok zamanlar mekânım oldu yatak.

Feda ettim o Dost için tenimi,
Al kanlara boyadım kefenimi,
Yere serdim gönlümü, bedenimi,
Nice zaman tepeledi çok ayak.

Dostum için çok istedim veremi,
Böyle olan, Haktan alır keremi;
Rahat ile yüzünü göstere mi…
Bileceksen bu canı elden bırak.

Bilmezlerse bu sözler gayet muğlak;
Tutmak için, aşk, böyle kurar tuzak.
(Emre), seyret, denizler niçin alçak…
Durma yürü su ol da denize ak.


(1) Onun yüzüne.
(2) Yitirmek = kaybetmek. 26.2.1943