Ah beni neyledi, gaflet uykusu…

(Gönül Sâhibi)nin, bilinmez adı,
Dinler, gözleri bakar,

Ah beni neyledi, gaflet uykusu…
Zâlim nefsim kurmuş, her yandan pusu;
Oku: mâlâyânî; yayı da: gurur;
Çekilmez, dinlenmez, dedikodusu.

Deyip duymak ile, günü geçirir,
Şerbeti zehirden, verir, içirir;
Günbegün didikler, öldürmek bilmez,
Harap dahi eder, ettirmez tâmir.

Gaafilin gönlünü, ediyor mesken,
Hak bilir fırsatı; böyle bir düşman…
Kendi (cismi lâtif), vücûdu yoktur,
Giyindiği gömlek: uyuyan insan.

Çok güzel görünür, ona doyulmaz,
Giyene yapışır, aslâ soyulmaz;
Göz ile kulağı istîlâ eder,
Cibril’den Mevlânın, sözü duyulmaz.

Gelir, düşman eder, (Sevgili Dost)a,
Münâfıklığında, gayetle usta;
Hançeri dilidir, vurur, geçirir
Âdem vücûdunda, görünen posta.

Uyan (Emre)! uyan, kendini kurtar,
Bir söz dinler isen, gönlünde artar;
Sen de bürünürsen, onun rengine,
Beş gram günahı, tartamaz kantar.

Zapteden : Fuzûle Emre
Saat:15.30


22.12.1953